Eerste hypothese, een optimistisch budget van… 0%. Tweede hypothese, een meer realistische, van - 2,5 %. De derde, ten slotte, duidelijk negatief: - 5%. Het zijn slechts ordegroottes. Realisten? Pessimisten? Men kan er eindeloos over discussiëren. Maar toch.

Enige zekerheid, bevestigd door verschillende analisten, is dat er een grotere impact zal zijn op de IT-uitgaven van de kmo’s dan van de grote bedrijven. Bepaalde grote organisaties in de energiesector en de publieke diensten meer specifiek zullen trouwens de sector verder doen groeien omdat ze verplicht zijn om te investeren met het oog op de liberalisatie van de markten waarop ze actief zijn of om het hoofd te bieden aan de verwachte sterkere regulering.

Bij de leveranciers zullen het de specialisten op het vlak van advies en integratie zijn die het sterkst geraakt zullen worden, gevolgd door de uitgevers van applicatieve licenties en ten slotte de leveranciers van infrastructuurelementen. Logisch. “Mijn servers draaien. Ik zal zeker een jaar kunnen wachten vooraleer ze te vervangen. En dat ze niet economisch zijn op energievlak, dat nemen we erbij…”

Deze bedenking zullen we waarschijnlijk vaak horen in 2009. Of we zouden van model moeten veranderen. In een economisch moeilijke context zal men misschien vooral huren, om een nieuwe impuls te kennen. De troeven? Budgetcontrole verzoenen met de technologische evolutie en een steeds uitgebreider aanbod diensten. Maar het zullen niet noodzakelijk de specialisten op het vlak van verhuur zijn die de kastanjes uit het vuur zullen halen. In alle stilte gaan bepaalde grote constructeurs zover dat ze zelfs ‘zero %’ aanbieden om hun verkopen te stimuleren…

Eerlijk gezegd zijn de grote projecten die uitgesteld worden eerder zeldzaam. Behalve uiteraard in de organisaties die als eerste door de crisis geraakt zijn. Maar meestal behouden bedrijven de projecten waarvoor ze zich engageerden of willen engageren. Tenminste als deze projecten hun business onmiddellijk raken. Typisch voorbeeld: de Business Intelligence. Daar tegenover de infrastructuurprojecten. Men zal inderdaad geen virtualisatieprojecten in vraag stellen die lopen of voorzien zijn. Maar een migratie naar Vista die men toch zou starten zonder veel enthousiasme, kan men in elk geval uitstellen…

Alles welbeschouwd zou 2009 de ideale opportuniteit kunnen worden om diepgaand zijn informatiesysteem en applicaties te bekijken: werken op de optimalisatie van de performanties, gerichte acties met het oog op productiviteitsverbeteringen… Kortom, een reeks acties die kunnen opbrengen zonder echt iets te kosten. Met als doel meetbare, kwantificeerbare winsten.

Als dienstenleverancier zorgen deze modellen voor terugkerende inkomsten die ervoor zorgen dat men de toekomst serener tegemoet ziet… Als gebruiker apprecieert men de snelheid van de installatie. Bovendien is de kost als huur ten laste van het bedrijfsresultaat en is het geen investering.

Vooral SaaS zorgt ervoor dat men beter de kosten kan beheersen die een applicatie teweegbrengt. Men weet inderdaad dat de initiële aankoop- en installatiekosten slechts zelden meer dan een derde vertegenwoordigen van de TCO (Total Cost of Ownership) van een toepassing op een periode van vijf tot zeven jaar. Dat wil zeggen dat tweederde van de kost gelinkt is aan verder onderhoud en latere evoluties…

Het huurmodel voorgesteld door SaaS zorgt ervoor dat men de verborgen kosten beter kan beheersen. Hij integreert inderdaad meestal de evoluties van de versies en de kosten die ermee samenhangen. De versie-updates worden transparant en het onderhoud is geoptimaliseerd voor de softwareleverancier die gemakkelijker eventuele disfunctioneringen kan corrigeren door onlinetoegang tot de applicatie.

Als de crisis toch een deugd heeft, ligt die wel degelijk in het katalyseren van onze aandacht naar andere modellen. Wedden op innovatie om nieuwe economische oplevingen of budgettaire ruimte te creëren. Men heeft lang gedacht dat men een applicatie alleen moest vervangen als die echt verouderd was, vaak na een tiental jaar. Vandaag kunnen we dat met een model als SaaS herzien. Zo kan men reële opportuniteiten creëren door een vernieuwende tool te kiezen of, nog eenvoudiger, één die meer aangepast is aan de bedrijfsstrategie.

Of transformeer… De eerste aanpak is defensief, de tweede is offensief. Het is vooral constructief, merkt Capgemini Consulting op. “Een bedrijf of een instelling transformeren zorgt ervoor dat het een nieuwe vorm krijgt en een elan die zin geeft om meer waarde te creëren.”

Door te transformeren zet men in op de toekomst. En over zijn transformatietraject beslissen is een strategische keuze gevolgd door een duidelijke actie. Een transformatiestrategie uitwerken, dat wil zeggen kiezen uit verschillende uitvoeringsscenario’s. Het betekent ook de voorwaarden voor de realisatie van het programma veilig stellen en een geestestoestand en gedragingen installeren die de transformatie bevorderen.

En dat alles draagt bij tot de competitiviteitsverbetering: kostenvermindering, een ander businessmodel, zoeken en installeren van post-fusion synergieën, vermindering van het gebruikte kapitaal. Ook tot de installatie van groeidynamieken: creatie van een nieuw businessmodel, zoeken naar opportuniteiten voor businessontwikkeling, uitwerken van businessplannen, onder spanning zetten van gedecentraliseerde businesseenheden.

Concreet gaat het niet langer over het installeren van bestaande en gestandaardiseerde oplossingen voor klassieke en goed gedocumenteerde problemen, maar over het nadenken over vernieuwende oplossingen die men wil implementeren, ze voor te stellen aan gebruikers en algemene directie, en daarna ze zeer snel te implementeren.

Inventiviteit bevorderen, innovatie aanmoedigen, niet aarzelen om zich te inspireren op wat de anderen doen, voordeel halen uit wat de socialisatie van IT voorstelt in termen van samenwerking, gemeenschappelijke ideeën… De uitdaging is enorm, da’s waar. Maar heeft men de keuze? Zitten we niet voor het blok?