De berekening was snel gemaakt. In een 3D-film is de weergave, anders gezegd de visualisatie van wat werd gemodelleerd, bijzonder veeleisend. Er zijn 24 beelden per seconde, dat zijn dus 100.800 beelden voor een film van 70 minuten. En aangezien elk beeld 01:30 vergt, komt men tot 131.000 werkuren, of 5.460 dagen … op basis van één processor.

“Met 20 quad core ‘blades’, in combinatie met de reeds bestaande hardware, heeft men de termijn tot twee maanden kunnen beperken, vertelt Sébastien Dohogne, IT Manager bij CoToon, een van beide studio’s die met het project belast zijn. Maar dat is een theoretische berekening; het zal onvermijdelijk nazicht en eventueel aanpassingen vergen. In het vak vertrekt men van het principe dat men de termijnen met drie moet vermenigvuldigen. Zes maanden dus. Dat is precies de tijd die ons rest voordat de film op het witte doek wordt vertoond. ‘Suske en Wiske en de Texasrakkers’ zal in februari 2009 in meer dan 200 zalen tegelijk worden uitgebracht. We kunnen ons geen vergissingen veroorloven, en de minste vertraging evenmin. Er staat enorm veel op het spel. Het budget voor de film -een slordige 8,6 miljoen euro- is het grootste voor een 3D-film die in België is gedraaid!"

De weergave omvat de berekening van de belichting (men spreekt van illuminatie), de projectie op het observatievlak, de eigenlijke tekening met eventuele toepassing van texturen … De weergave is een heel omslachtige fase omdat ze bestaat in het omzetten van een bewegende 3D-scène in een reeks van 2D-beelden. De weergave wordt gegenereerd door specifieke programma’s die berusten op technologieën in voortdurende evolutie.

De weergave omvat de berekening van de belichting (men spreekt van illuminatie), de projectie op het observatievlak, de eigenlijke tekening met eventuele toepassing van texturen … De weergave is een heel omslachtige fase omdat ze bestaat in het omzetten van een bewegende 3D-scène in een reeks van 2D-beelden. De weergave wordt gegenereerd door specifieke programma’s die berusten op technologieën in voortdurende evolutie.

De infrastructuur kopen zou gekkenwerk geweest zijn. CoToon heeft geopteerd voor een huurformule. Daarvoor deed het een beroep op OnDemand Rentals, een organisatie uit Nederland die zich toelegt op de snelle terbeschikkingstelling van Lenovo- en IBM-infrastructuren, gaande van pc’s tot UNIX-servers.

Dankzij de flexibiliteit van de formule hoefde CoToon de infrastructuur niet te installeren in zijn computerzaal in Ans, bij Luik, maar in de kantoren van NoName, een filiaal van CoToon in Weiswampach in het Groothertogdom Luxemburg. Hierdoor bevond ze zich dichter bij zijn toe om uitsluitend voor het eigenlijke gebruik van de servers en de opslag te betalen”, stelt Director Robert Cuvelier van OnDemand Rentals BeLux.

De bestaande infrastructuur is overigens erg voordelig doordat ze rond BladeCenters is opgebouwd; ze is ook heel ecologisch. Elk IBM BladeCenter telt 10 HS21 blade servers met hoge densiteit voorzien van twee hoogperformante Intel Xeon Quad-Core processors. Dat komt neer op een totale verwerkingscapaciteit van 40 quad-core processors. Die servers zijn gekoppeld aan een IBM DS3300-opslageenheid met een capaciteit van ruim 10 TB.

Die keuze past in het kader van het initiatief van het Green Committee van IBM en van zijn Business Partners dat gericht is tot kmo’s: “Stop the enemy - Start Saving”. De opzet is eenvoudig: de nadruk leggen op het BladeCenter dat tot 30% minder energie verbruikt en dat de voordelen benut van een consolidatie met nSeries-apparatuur (om plaats te besparen) en van virtualisatie met de VWware-technologie. Dat levert een besparing tot 80% op. Sébastien Dohogne: “Hoe lager het stroomverbruik, hoe minder koeling, bekabeling, beheerkosten en ruimte vereist is: een dergelijke oplossing was bijzonder aantrekkelijk”.

De resultaten liggen in de lijn van de verwachtingen. Het verbruik voor de 20 servers werd beperkt tot 6 kW/uur, terwijl de maximale warmteafgifte 21.000 BTU/uur (1 BTU/u = 0,292 watt) bedraagt. Dit laatste aspect wordt vaak verwaarloosd. De evoluties van de apparatuur volstaan niet altijd om te verhelpen aan het probleem van de warmteafgifte dat de grote dichtheid van blade-systemen oplevert. Het feit dat een blade zowat 15% minder stroom verbruikt dan een 1U-server met vergelijkbaar vermogen, belet niet dat men bij zo’n 300 watt per blade aangezet wordt om vele tientallen kilowatt in een kast van één vierkante meter vloeroppervlakte te proppen.