“CEO’s moeten begrijpen en accepteren dat ze toegevoegde waarde kunnen creëren door informatie te exploiteren. Merk op dat ik het niet heb over informatica. Ik zeg met aandrang: ‘informatie’.”

Fred van Leeuwen, Managing Consultant, DCE Consultants (Altran Group)

Zou de CIO alles mis hebben? Kunnen we ons een bedrijf voorstellen waarin vier verkoopsteams op vijf hun commerciële objectieven niet kunnen bereiken? Of waarvan vier producten op vijf gebreken vertonen die gevaarlijk zijn? Onmogelijk! Hoe komt het dan dat we accepteren dat vier IT-projecten op vijf niet de toegevoegde waarde brengen die de informatici beloven en de gebruikers verwachten?

Volgens Altran komt dit omdat de CIO redeneert in termen van dienstenaanbod en niet in termen van de vraag om toegevoegde waarde. Terwijl de technologie maar moeilijk de schuld kan krijgen. Ze evolueert voortdurend in de richting van verhoogde prestaties. En de regels van goede praktijken (ISO, ITIL, Prince 2, …) zorgen er – minstens in theorie – voor dat de risico’s op fouten bij de IT-diensten verminderen. En tenslotte is het concept van de afstemming van IT op de business alomtegenwoordig in IT-presentaties en in alle directievergaderingen van bedrijven. Zou IT Governance een mythe zijn?

De verschillende betrokkenen schijnen eensgezind te bevestigen dat de tijd van IT Governance achter ons ligt. We moeten overgaan naar het tijdperk van Information Governance. Oké, maar gaat het gewoon om een ‘lifting’?

En wat als de CEO alles fout heeft? Want als de CIO moet redeneren in termen van toegevoegde waarde, is het nog nodig dat de businessverantwoordelijken hun eisen kunnen formuleren in termen die technologisch begrijpelijk zijn.

In elk geval pleit Fred Van Leeuwen, Managing Consultant bij DCE Consultants, een filiaal van Altran Group, voor de evolutie naar Information Governance door de bal in het kamp van de businessverantwoordelijken te leggen, van het topmanagement en dus van de CEO.

“De directie van bedrijven beschouwt informatica nog te veel als een exotisch eiland waar technische talenten zich volstrekt op zichzelf ontplooien,” bevestigt hij.

Laat ons inderdaad erkennen dat weinig CEO’s hun CFO een volledige en niet-gecontroleerde vrijheid laten. Dat is te gevaarlijk! Omdat ze daarentegen niet veel kaas hebben gegeten van technologie, zijn ze veel meer geneigd om de CIO links te laten liggen…

Fred Van Leeuwen stelt ook een drastische verandering voor in de gedragingen, in de interne communicatie en in de visie van informatica. Het zou dus wel degelijk gaan om het vermogen tot verandering. Maar opgelet dan dat Governance niet op een fobie begint te lijken…

“CEO’s moeten begrijpen en accepteren dat ze toegevoegde waarde kunnen creëren door de informatica te exploiteren. Merk op dat ik het niet heb over ‘informatica’. Nee: ik zeg met aandrang ‘informatie’. En om mijn gedachte vorm te geven, stel ik voor dat we het begrip “IT” Governance vervangen door “l3” Governance. De 3 letters “l” staan voor Informatie, Informatietechnologie en Informatiebeheer. Door deze drie labels te integreren in de piramide van Maslov worden hun definitie, hun bestaansreden en hun praktische waarde vanzelfsprekend!”

Maslov plaatst de behoefte aan de voet van de piramide. In ons geval gaat het om de noodzakelijke en zelfs onmisbare IT-diensten, ten dienste van de behoeften van het bedrijf.

“Tijdens de laatste twee à drie decennia hebben we de regels van goede IT-praktijken toegepast op een erg bureaucratische manier en zonder er diepgaand over na te denken”, zegt Fred Van Leeuwen. “Dat is niet voldoende. We moeten ook de menselijke en zakelijke dimensie integreren. Laat ons selectief zijn bij de toepassing van de goede praktijken. Alleen de praktijken die de operationele processen verbeteren, zijn aan de orde. Dan zullen de bedrijfsleiders zich met een gerust hart en vrije hand kunnen concentreren op de bovenste lagen van de piramide. Maar dit betekent dat het management nieuwe competenties zal moeten ontwikkelen.”

Moeten alle managers dan informatici worden? Nee, maar de consultant van DCE adviseert hen ten zeerste om zich te interesseren voor informatica, zodat ze het begrijpen en er de mogelijkheden voor hun business van benutten. Het gaat er eigenlijk om dat ze hun ‘vraag’ kunnen formuleren. En ook dat ze in de waardeketen van IT niet-technologische elementen integreren.

Om deze integratie van externe elementen (technologie, IT-markt, risico’s en bedrijfsopportuniteiten) en interne elementen (business, cultuur en IT-vaardigheden) te bereiken, is er een “meester-integrator” nodig. Fred Van Leeuwen wijst hem aan …

“We hebben het begrepen, de rol van de CIO moet veranderen. We hebben het gezegd en herhaald.” Fred Van Leeuwen dringt aan. Voor hem is het een conditio sine qua non. Anders, zo verzekert hij, zal de I3 nooit tot stand komen. “De CIO moet een natuurlijke leider worden, een adviseur, een vertrouwenspersoon en de dirigent van de grote technologische opera. Hij moet het bedrijf leren hoe het zich moet ontwikkelen rond informatica en de lessen trekken uit de fouten die in het verleden zijn gemaakt.”

Concreet wil dit ook zeggen dat de CEO en het management dat hij vertegenwoordigt, actief moeten deelnemen aan de veranderingsoefening. Vooral een verandering van mentaliteit eigenlijk. Informatici zijn de successpelers van het bedrijf en niet alleen de leveranciers van tools die min of meer zijn aangepast aan de realiteit van het leven.

Is de CEO altijd klaar? Als grote baas komt het inderdaad toe aan de CEO om de informatica te integreren bij de strategische beslissingen. Het is zijn taak om de nieuwe governance te ondersteunen – de governance die de informatie beheert, en niet meer de informatica.

“Het is niet de technologie die het verschil maakt, en zelfs niet de informatie. Het zijn de mensen en de manier waarop ze de informatie-infrastructuur ontwikkelen, beheren en gebruiken. De uitdaging van de CEO is om de samenwerking te bevorderen, nieuwe vaardigheden te ontwikkelen en de kiemen te zaaien van wederzijds vertrouwen.”

Voor Fred Van Leeuwen zal deze strategische benadering de weg vrijmaken voor een moderne governance die gericht is op een toekomst die zichzelf sowieso onophoudelijk heruitvindt.