“Zero zichtbaarheid!”

Het is de zin van het moment. De zin die je het vaakst hoort om alles uit te leggen, alles te wettigen. Of het nu gaat om bedrijfsleiders, leveranciers, consulenten of, natuurlijk, ICT-verantwoordelijken.

Hoewel de onzekerheden helemaal reëel en legitiem zijn, versterken ze elkaar en hebben ze gevolgen. Ook voor het informatiesysteem. We kunnen zo drie gevaren onderscheiden of toch op zijn minst drie risicosituaties die ICT-verantwoordelijken, die hun handen al meer dan vol hebben, beslist hadden kunnen missen..

Het eerste gevaar in tijden van crisis is het versnellen van de lopende projecten om ze af te werken nu er nog budgetten zijn. De uitstekende financiële resultaten van sommige technologieleveranciers zijn op geen andere manier te verklaren: het niveau van de bestellingen kreeg een echte ‘boost’ onder invloed van het syndroom “vrees voor later”.

Het tweede gevaar, in volle crisistijd, vloeit voort uit de abrupte strategische wendingen die businessdirecties maken, zowel voor projecten die al zijn opgestart maar die gestopt moeten worden als voor nieuwe projecten die, als ze strategisch zijn, moeten gelanceerd worden voor de concurrent het doet. Het is het syndroom van “wendbaarheid onder dwang”.

Het derde gevaar tenslotte heeft te maken met de situatie nà de crisis. Dan zullen de ICT-verantwoordelijken te maken krijgen met een toevloed van projecten, terwijl iedereen zijn eigen project – dat spreekt voor zich – als prioritair beschouwt…

In de drie gevallen leidt deze tijdelijke verandering tot een zekere desorganisatie, om niet te zeggen een volledige desorganisatie: de processen zomaar versnellen en de objectieven veranderen, zonder een minimale anticipatie, werkt storend en verbetert noch de efficiëntie noch het prestatievermogen. Maar ook op het vlak van anticipatie heerst de “zero zichtbaarheid”!

Alain de Fooz